Misafirim var! Lugano'dayiz..

Roma'dan geldiiimm, peki yerimde oturdum mu? Tabi ki hayir!!! Bavullarim elimde sabah eve giderken, Basak'cim da Malpensa'ya inmisti bile. Bavullari telasla eve koyup Basak'i almaya gittim bu sefer. Sagolsun eve donuste bir saat kadar uyumama izin verdi de ona etrafi gezdirmek icin enerji toplayabildim.

Cuma gunu ona Duomo ve cevresini gezdirdim. Milano'ya gelmek isteyenler icin soyleyeyim; gorulecek yegane yer burasi diyebilirim :). Iyice yorulduktan ve aperatif olarak Basak'in bayildigi "panzerotti"den atistirdiktan sonra aksam yemegimizi, aksamlari en favori yerim olan Navigli'de yedik. Burasi daha once de bahsettigim gibi, nehir kiyisinda, bir suru insanin aksam dolasmaya ciktigi, cafeler ve restoranlarla dolu sevimli bir yer. Zaten sehrin icinden tek su gecen yer olmasi itibariyle, bogaz gibi olamasa da (!) en azindan "oh be su gorduk!" diyip kendimi avutacagim bir mekan olmasindan dolayi kalbimde pek bir ayri yeri var. Buse'nin de bize katilmasiyla sarap esliginde sohbet edip sonra evimize donduk.

Ertesi gun, hem gezmek hem de alisveris yapmak icin Lugano civarina gidelim dedik. Lugano aslinda Milano'ya yaklasik 1 saat uzaklikta olan fakat Isvicre'ye dahil olan bir gol. Foxtown denen outlet de buraya 20 dakika uzaklikta, Como Golu ile Lugano Golu arasinda. Aslinda itiraf etmek gerekirse, Lugano'dan cok bir outlete gitmekti Basak'la amacimiz. Yani Basak'in gozleri o yuzden parliyordu diyeyim :)



Once su outlete gidip paralarimizi bitirip bi rahatlayalim da oyle Lugano'yu gezeriz dedik. Dedigimizi de yaptik! :) Outletteki luks markalardan, outlet denilince sudan ucuza verilecegini sanip hayal kirikligi yasamaktan, o luks markalarin fiyatlarina alisinca, daha mutevazi markalardaki urunleri "aaa sudan ucuz!" diye nitelendirmemizden hic bahsetmeyecegim. Ben size en iyisi Lugano'dan biraz bahsedeyim.

Lugano, Como kadar buyuk olmasa da yine de insana deniz hissi verecek kadar buyuk bir gol. Tren istasyonundan asagiya teleferikle merkeze iniliyor. Merkezde cafeler ve magazalardan sonra kiyiya ulasmak cok kolay. Cok ac oldugumuzdan pek fazla gezme imkanimiz olmadan bir cafeye oturduk ve birbirinden lezzetli yemekler yedik. Sonra biraz manzara izledikten sonra tekrar trene binmek uzere teleferikle yukari ciktik. Size tren yolculugunu siddetle oneririm. Cunku konforlu trenlerde tam gol kiyisindan gecerek muhtesem manzarayi doya doya seyredebiliyorsunuz.

Bu arada, gelirken yaniniza birkac Isvicre cikolatasi almayi unutmayin, keza trende manzara seyrederken yemesi cok keyifli oluyor! ;)

Basak'in da aklinda kalan son seyleri Pazar gunu aldiktan sonra, artik misafirimi yolculamanin zamani gelmisti. En cok hosuma gidense, Basak'in daha once Italya'ya gelmis ve pek de etkilenmemis olmasina ragmen, benim gezdirdigim Milano'yu ve civarini cok sevmis olmasiydi! Heyt bee, ne agirlamisim ama!! :))

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Can’sız Bir Sene

 3 Ağustos 2024 akşamında ölüm haberini aldığımda, parmaklarım bunları yazmıştı. Neden bilmiyorum yayınlayamadım. Yayınlarsam gerçek olur diye düşündüm herhalde. Bir senedir her gün öyle ya da böyle aklıma geldin Can. Şimdi, o yarım haliyle, olduğu gibi dursun bu burda. Söylenecekler daha çok senin için, diğerleri de seni sevenler olarak kalbimizde bizimle… Sevgili Can, Dünyanın en orijinal insanı… Sana dün dediğim gibi;  “Hoşçakal, görüşürüz!”  Günlerdir kafamın içinde seninle konuşuyorum, bazen cevap bile verdiğini farkediyorum. Gülümsetiyorsun beni. Sonra denize bakıyorum, güneşin dalgalarda yansımasına, rüzgarın tatlı tatlı yanağıma esmesine, artık bunları göremeyecek, hissedemeyecek oluşun bende inanılmaz bir adaletsizlik duygusu oluşturuyor. Adalet zaten en yumuşak karnım iken, daha 45 yaşında gidişin bir gidiş gibi değil, kopartılma gibi hissettiriyor. Dün seni son kez gördüğümde, o bakışın bile buna emin olmama sebep. İstemiyordun biliyorum. Çok da hak ediyordun y...
Devamı

Gidememek

Gidemiyorum. Büyük sorun. Gitmek isteyip gidememek, kalmak isteyip kalamamak; huzursuz bacak sendromuna sahip kişilerin sorunuymuş diye okumuştum geçenlerde. Hastalıktan bağımsız, beni çok etkiledi. Ah! dedim, bende de var bundan.  Belki çoğumuzda olan ve yapabildiğimiz için lüks olduğunu bilmediğimiz bir eylem bu. Ben bir süredir istesem de yapamıyorum. İster adına kaçmak deyin, ister nefes almak, gidemiyorum. Meğer en büyük özgürlükmüş gidebilmek. Hele özgürlüğüne düşkün bir Koç burcu olarak bunu yapamamak, yavaş yavaş yiyor beni içten içe.  Ben kolay kolay köprüleri atan biri değilim, hiç olmadım. Hep tamir ettim, hep uğraştım, emek verdim, şans verdim. Kişilere, olaylara, sevgililere, arkadaşlara… Sonra bunların travmalarımla ilişkili olduğunu anladım, biraz biraz kendimi tanımaya başlayınca. Sonra kimini öylece zamana bıraktım, kabul edebileceğimi ettim, etmeyeceğimi çıkarttım centilmence.  Şimdi tam da oradan gitmek isterken, hayatımdan bazen tamamen, bazen 5 dakika...
Devamı

Kahraman

Ne kadar cok biten gunlerimiz oldu. Kimini hic farketmeden, kimi nefesleri kesen. Daha bir dakika oncesine donemedigimizi farkedemezken, ne de telasla gecti gunler, aylar, yillar, hem de hic caktirmadan. Bazilarini milat aldik, coguna bir etiket bicemeden. Dun de gecti. Ruhumu son alti aydir oksayan diger gunler gibi. Uzak ama aslinda kendi kalbim kadar bana yakin, sessiz ama bir o kadar anlamli bir sakinlikle. Dile kolay, yarim sene iste. Hic anlamadim nasil akip gectigini ama bu sefer oylesine degil, bana yasadigimi hissettirerek. Nefes alislarim degisti, uyandigimda calismayan gulumseme kaslarim bile harekete gecmeye basladilar. Yasam bir aracken, amac haline getirdi kendini. Ve ben bu arada huzuru kesfettim. Neler yormus beni meger uzun zamandir. Biriktirmisim. O biriktirdiklerim beni simdiki insan yapmis. Ama meger hayat beni yogururken acitmis sagimi solumu, dusmus kalkmisim. Dizlerim hep yara bere icinde kalmis. Birakmisim zamana iyilesir diye. Belki doktor iyilestirir sanmi...
Devamı