Roma&Vatikan

Eveeettt, Soverato sonrasi Istanbul... Agustos'un ilk haftasi, soz verdigim gibi is yerinde isleri soyle bir toparlamakla gecti. Sonra yaklasik 3 aydir gormedigim annecim-babacigimin yanina yazliga gittim. Ahhh huzur... Mis gibi deniz, oksijen dolu hava, super yemekler, kahvaltilar, anne-baba kucagi, bazi geceler arkadaslarla birseyler icmenin verdigi keyif, okunan 4 tane kitap... Sonra son hafta Istanbul'da arkadaslarla gorusmeler, donmenin verdigi tatli telaslar... Ve iste yine 2. memlekete donuyoruz.. Ama once biletimiz Roma'dan oldugu icin Buse'mle Roma'da birkac gun kalalim diyoruz. Aslinda ilk hedef Capri olmasina ragmen, o kadar bavulla basa cikamayacagimizi anlayip sıkıstırmayalim istedik.



Trastevere denilen yerde kucuk B&B otelimize gittigimizde odanin guzelligi bizi de sasirtiyor. Esyalarimizi birakip biraz dinlenip Trastavere'nin kucuk kafelerinin oldugu yere gidiyoruz. Tas sokaklar, karsilikli cafe ve restoranlar, birbirinden guzel yemek kokulari. Buse'nin arkadasi Virginio ile bulusuyoruz, o bizi guzel bir restorana goturuyor. Yemekleri yerken bir de napoliten sarkilar soyleyen guzel kizla sarap keyfimiz daha da artiyor.

Ertesi gun Vatikan'i gezmeye gidiyoruz. Sira beklerken merdiven mi, asansor mu diyince, yahu ne kadar yuksek olabilir ki, merdivenle cikiverelim diyoruz buyuk bir yanilgiyla! Cik cik cik ciiik... Neyse geldik bi yere.. Burasi katedralin icini taa tepeden gordugumuz yer. Tamam guzel dedik. Baktik sagda bi merdiven daha var. Ayni yanilgiyla devam ettik. Meger o ilk merdivenler hicbir sey degilmis! Meger bu sonra ciktigimiz merdivenler ancak tek ayaginizi basacak buyuklukteymis, gitgide merdivenlerle beraber nefes alma alaniniz da daraliyomus.. Nefes nefese ciktigimiz yerde oyle bir sinirliydik ki manzara bile bir sure etkileyemedi bizi. Yavas yavas kendimize gelince manzaranin tadini cikartip indik asagi. Tabi bu sefer daha kolaydi :)

Ufak tefek alisverislerden sonra Ispanyol Merdivenlerine dogru yola koyulduk. Soluklanmak ve etrafi gozlemlemek icin de guzel bir yerdi. Hatta bir ara gezdirilen bir Turk grubunun rehberinden caktirmadan bilgileri bile dinledik.. Ardindan Fontana di Trevi... Roma'nin guzel ara sokaklarina saklanmis huzur dolu bir yer.. O kadar kalabaliga ragmen hatta. Dileklerimizden sonra, oturup saatlerce hem yorgunluk atip, hem de guzel cesmeyi izledik.

Acligimizi da komik ve flortoz garsonumuz Giovanni esliginde yedikten sonra, tekrar Trastavere'de Virginio'yla bulusup kahvelerimizi icip gece yola cikmak icin otelimize donduk.

Yogun ve guzel bir Roma turundan sonra evimize donmek uzere sabirsizlanarak trenimize bindik ve iste yine home sweet home!!!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Can’sız Bir Sene

 3 Ağustos 2024 akşamında ölüm haberini aldığımda, parmaklarım bunları yazmıştı. Neden bilmiyorum yayınlayamadım. Yayınlarsam gerçek olur diye düşündüm herhalde. Bir senedir her gün öyle ya da böyle aklıma geldin Can. Şimdi, o yarım haliyle, olduğu gibi dursun bu burda. Söylenecekler daha çok senin için, diğerleri de seni sevenler olarak kalbimizde bizimle… Sevgili Can, Dünyanın en orijinal insanı… Sana dün dediğim gibi;  “Hoşçakal, görüşürüz!”  Günlerdir kafamın içinde seninle konuşuyorum, bazen cevap bile verdiğini farkediyorum. Gülümsetiyorsun beni. Sonra denize bakıyorum, güneşin dalgalarda yansımasına, rüzgarın tatlı tatlı yanağıma esmesine, artık bunları göremeyecek, hissedemeyecek oluşun bende inanılmaz bir adaletsizlik duygusu oluşturuyor. Adalet zaten en yumuşak karnım iken, daha 45 yaşında gidişin bir gidiş gibi değil, kopartılma gibi hissettiriyor. Dün seni son kez gördüğümde, o bakışın bile buna emin olmama sebep. İstemiyordun biliyorum. Çok da hak ediyordun y...
Devamı

Gidememek

Gidemiyorum. Büyük sorun. Gitmek isteyip gidememek, kalmak isteyip kalamamak; huzursuz bacak sendromuna sahip kişilerin sorunuymuş diye okumuştum geçenlerde. Hastalıktan bağımsız, beni çok etkiledi. Ah! dedim, bende de var bundan.  Belki çoğumuzda olan ve yapabildiğimiz için lüks olduğunu bilmediğimiz bir eylem bu. Ben bir süredir istesem de yapamıyorum. İster adına kaçmak deyin, ister nefes almak, gidemiyorum. Meğer en büyük özgürlükmüş gidebilmek. Hele özgürlüğüne düşkün bir Koç burcu olarak bunu yapamamak, yavaş yavaş yiyor beni içten içe.  Ben kolay kolay köprüleri atan biri değilim, hiç olmadım. Hep tamir ettim, hep uğraştım, emek verdim, şans verdim. Kişilere, olaylara, sevgililere, arkadaşlara… Sonra bunların travmalarımla ilişkili olduğunu anladım, biraz biraz kendimi tanımaya başlayınca. Sonra kimini öylece zamana bıraktım, kabul edebileceğimi ettim, etmeyeceğimi çıkarttım centilmence.  Şimdi tam da oradan gitmek isterken, hayatımdan bazen tamamen, bazen 5 dakika...
Devamı

Kahraman

Ne kadar cok biten gunlerimiz oldu. Kimini hic farketmeden, kimi nefesleri kesen. Daha bir dakika oncesine donemedigimizi farkedemezken, ne de telasla gecti gunler, aylar, yillar, hem de hic caktirmadan. Bazilarini milat aldik, coguna bir etiket bicemeden. Dun de gecti. Ruhumu son alti aydir oksayan diger gunler gibi. Uzak ama aslinda kendi kalbim kadar bana yakin, sessiz ama bir o kadar anlamli bir sakinlikle. Dile kolay, yarim sene iste. Hic anlamadim nasil akip gectigini ama bu sefer oylesine degil, bana yasadigimi hissettirerek. Nefes alislarim degisti, uyandigimda calismayan gulumseme kaslarim bile harekete gecmeye basladilar. Yasam bir aracken, amac haline getirdi kendini. Ve ben bu arada huzuru kesfettim. Neler yormus beni meger uzun zamandir. Biriktirmisim. O biriktirdiklerim beni simdiki insan yapmis. Ama meger hayat beni yogururken acitmis sagimi solumu, dusmus kalkmisim. Dizlerim hep yara bere icinde kalmis. Birakmisim zamana iyilesir diye. Belki doktor iyilestirir sanmi...
Devamı