Kubrick Fotograf Sergisi ve Aperativo




Hafta icinde yemek arasi 2 saat kadar oldugu icin yemek yedikten sonra da epey vakit kaliyor. Bu vakitlerin birinde Persembe gunu Kubrick'in fotograf sergisine gidelim dedik. Duomo'nin hemen karsisindaki sokakta bulunan Palazzo di Ragione'deydi sergi. Burasi da oldukca eski, kendi de incelenmeye deger bir yer aslinda. Neyse sergiye donelim.

Kubrick'in cok gencken, 1945-50 yillari arasinda cektigi fotograflarin hep bir hikayesi var. Konu degil hikaye... Kimi Brooklyn'li ayakkabi boyacisi cocugu bir star gibi anlatirken, kiminde de sirk calisanlarinin gundelik yasamlarini anlatiyor. Fotograflarin hepsi siyah-beyaz ve cok ince dusunulmus belli ki. Hatta aslinda bazilarinda poz verilmesine ragmen ilginc bir sekilde insani rahatsiz etmeyen, hatta daha cok icine ceken bir yapisi var. Birkac fotoyu ekliyorum.

Kubrick'in sergisinin disinda geldigimden beri ilk kez sinemaya gittim burada. Ama bildiginiz gibi alt yazili falan degil! Tamami Italyanca! O yuzden biraz tedirgindim. Fakat tedirginligimde Italyanca olmasinin yani sira, Sex and the City ile ilgili tek birsey izlememis olmam da etkiliydi tabi! Evet izlemedim, ne var? Ama dusundugum gibi olmadi. Tam eglencelik bir film , %60-65'ini anladim. E fena bir oran sayilmaz degil mi? :))


Oradan da birseyler icmek icin buranin unlu caddedi Corso Como'ya gittik. Ilk kez ciktigimda da yine burada bulunan Fiat Lounge'a gitmistim ama bu sefer ickilerimizi alip sokakta durduk, cunku herkes oyle yapiyor ve bayildim! Arnavut kaldirimi sokaklar, cok guzel bir hava, elimde Mojitom ve cok seker iki kizla sohbet.. O sirada asili olan bazi reklam afisleri dikkatimi cekti. Hatta bazilarinda Berlusconi'yle ince ince dalga gecmeleri cok hosuma gitti. Bir TV'ye ait olan bu afisleri kesinlikle cesur ve yaratici buldum. Alin bakalim size bir iki ornek...

Birazdan da Buse'cimle aperativo icin bulusacagiz. Aperativo denilen ve cok yaygin olan bu olayda, daha cok is sonrasi chill-out bir yere gidip ickini ve aperatif yiyeceklerden aliyorsun ve rahat bir ortamda arkadaslarinla sohbet ediyorsun. Tipki dun yaptigimiza benzer bir olay.

Izin verirseniz simdi hazirlanmam lazim ;)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Can’sız Bir Sene

 3 Ağustos 2024 akşamında ölüm haberini aldığımda, parmaklarım bunları yazmıştı. Neden bilmiyorum yayınlayamadım. Yayınlarsam gerçek olur diye düşündüm herhalde. Bir senedir her gün öyle ya da böyle aklıma geldin Can. Şimdi, o yarım haliyle, olduğu gibi dursun bu burda. Söylenecekler daha çok senin için, diğerleri de seni sevenler olarak kalbimizde bizimle… Sevgili Can, Dünyanın en orijinal insanı… Sana dün dediğim gibi;  “Hoşçakal, görüşürüz!”  Günlerdir kafamın içinde seninle konuşuyorum, bazen cevap bile verdiğini farkediyorum. Gülümsetiyorsun beni. Sonra denize bakıyorum, güneşin dalgalarda yansımasına, rüzgarın tatlı tatlı yanağıma esmesine, artık bunları göremeyecek, hissedemeyecek oluşun bende inanılmaz bir adaletsizlik duygusu oluşturuyor. Adalet zaten en yumuşak karnım iken, daha 45 yaşında gidişin bir gidiş gibi değil, kopartılma gibi hissettiriyor. Dün seni son kez gördüğümde, o bakışın bile buna emin olmama sebep. İstemiyordun biliyorum. Çok da hak ediyordun y...
Devamı

Gidememek

Gidemiyorum. Büyük sorun. Gitmek isteyip gidememek, kalmak isteyip kalamamak; huzursuz bacak sendromuna sahip kişilerin sorunuymuş diye okumuştum geçenlerde. Hastalıktan bağımsız, beni çok etkiledi. Ah! dedim, bende de var bundan.  Belki çoğumuzda olan ve yapabildiğimiz için lüks olduğunu bilmediğimiz bir eylem bu. Ben bir süredir istesem de yapamıyorum. İster adına kaçmak deyin, ister nefes almak, gidemiyorum. Meğer en büyük özgürlükmüş gidebilmek. Hele özgürlüğüne düşkün bir Koç burcu olarak bunu yapamamak, yavaş yavaş yiyor beni içten içe.  Ben kolay kolay köprüleri atan biri değilim, hiç olmadım. Hep tamir ettim, hep uğraştım, emek verdim, şans verdim. Kişilere, olaylara, sevgililere, arkadaşlara… Sonra bunların travmalarımla ilişkili olduğunu anladım, biraz biraz kendimi tanımaya başlayınca. Sonra kimini öylece zamana bıraktım, kabul edebileceğimi ettim, etmeyeceğimi çıkarttım centilmence.  Şimdi tam da oradan gitmek isterken, hayatımdan bazen tamamen, bazen 5 dakika...
Devamı

Kahraman

Ne kadar cok biten gunlerimiz oldu. Kimini hic farketmeden, kimi nefesleri kesen. Daha bir dakika oncesine donemedigimizi farkedemezken, ne de telasla gecti gunler, aylar, yillar, hem de hic caktirmadan. Bazilarini milat aldik, coguna bir etiket bicemeden. Dun de gecti. Ruhumu son alti aydir oksayan diger gunler gibi. Uzak ama aslinda kendi kalbim kadar bana yakin, sessiz ama bir o kadar anlamli bir sakinlikle. Dile kolay, yarim sene iste. Hic anlamadim nasil akip gectigini ama bu sefer oylesine degil, bana yasadigimi hissettirerek. Nefes alislarim degisti, uyandigimda calismayan gulumseme kaslarim bile harekete gecmeye basladilar. Yasam bir aracken, amac haline getirdi kendini. Ve ben bu arada huzuru kesfettim. Neler yormus beni meger uzun zamandir. Biriktirmisim. O biriktirdiklerim beni simdiki insan yapmis. Ama meger hayat beni yogururken acitmis sagimi solumu, dusmus kalkmisim. Dizlerim hep yara bere icinde kalmis. Birakmisim zamana iyilesir diye. Belki doktor iyilestirir sanmi...
Devamı