Al Mare

Daha birkac saat once denizden dondum.. Bu seneki ikinci girisim oldu Phuket'ten sonra... Ama tadi bambaskaydi. Bu sefer bana daha yakin, hatta benim olan birsey gibiydi.. Turist degildim pek de fazla, sanki daha samimiydik..

Cok seker Rus ve Ukraynali arkadaslarim davet ettiler. Bugun -yani aslinda dun(2.6.10) Italya'da ulusal bayrammis. Dolayisiyla okul yoktu ve Milano disina kactik. Sanirim adi Savano olan, Genova'ya yakin kucuk bir kasabaydi gittigimiz yer. Dun geceden gidip trafige takilmadan sabahin da tadini cikaralim dedik. Giderken sarabimizi da aldik. Sagolsun Rus olan Masha da parmesan, meyve ve de sampanya getirmisti. Yaklasik 2-2,5 saat suren yolculukta hic susmadan konustuk. Tabi daha cok onlar. Cunku Ukraynali Christina Ingilizce bilmiyor, Masha da az bucuk konusabiliyor. Ama hemen her dediklerini anladim. Hele otele gidip sarabi icmeye baslayinca hic umursamadan konustum. Vallahi anladilar! :))

Gece deniz kenarina gidip soyle bir gezdikten sonra, otelimize donup uzuuun bir sohbetin ardindan sabah erken kalkmak uzere guzeeel bir uyku cektik. Kumsala gidip sezlong kiraladik ama sasirdim cunku pek de turistik olmayan o minicik, mutevazi kasabaya gore sezlong basi istenen 25 Euro, bende sanki Bodrum'daki bi beache giriyormusum hissi yaratti! Oysa gayet de basit, kendi capinda bir yerdi... Neyse ama biraz da Chris'in pazarligiyla sezlonglarimizi kiralayip gunesin tadini cikarmaya basladik. Su soguk giremem derken, kenarinda durunca zaten otomatik olarak dalgalarin sana gelip seni denize soktugu hircin denize girmek zorunda kaldim. Zaten biliyorsunuz klise cumledir, deniz soguk ama girince isiniyorsun! Ahhaha, ayyynen oyle oldu...

Cok guzel gecen bir gunun ardindan da tuzlu tuzlu yola cikip aksam evlerimize ulastik.
Ve sanirim artik doke saca da olsa Italyanca konusuyorum!! Bunu kutlayalim mi?! ;)

Baciiii

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Can’sız Bir Sene

 3 Ağustos 2024 akşamında ölüm haberini aldığımda, parmaklarım bunları yazmıştı. Neden bilmiyorum yayınlayamadım. Yayınlarsam gerçek olur diye düşündüm herhalde. Bir senedir her gün öyle ya da böyle aklıma geldin Can. Şimdi, o yarım haliyle, olduğu gibi dursun bu burda. Söylenecekler daha çok senin için, diğerleri de seni sevenler olarak kalbimizde bizimle… Sevgili Can, Dünyanın en orijinal insanı… Sana dün dediğim gibi;  “Hoşçakal, görüşürüz!”  Günlerdir kafamın içinde seninle konuşuyorum, bazen cevap bile verdiğini farkediyorum. Gülümsetiyorsun beni. Sonra denize bakıyorum, güneşin dalgalarda yansımasına, rüzgarın tatlı tatlı yanağıma esmesine, artık bunları göremeyecek, hissedemeyecek oluşun bende inanılmaz bir adaletsizlik duygusu oluşturuyor. Adalet zaten en yumuşak karnım iken, daha 45 yaşında gidişin bir gidiş gibi değil, kopartılma gibi hissettiriyor. Dün seni son kez gördüğümde, o bakışın bile buna emin olmama sebep. İstemiyordun biliyorum. Çok da hak ediyordun y...
Devamı

Gidememek

Gidemiyorum. Büyük sorun. Gitmek isteyip gidememek, kalmak isteyip kalamamak; huzursuz bacak sendromuna sahip kişilerin sorunuymuş diye okumuştum geçenlerde. Hastalıktan bağımsız, beni çok etkiledi. Ah! dedim, bende de var bundan.  Belki çoğumuzda olan ve yapabildiğimiz için lüks olduğunu bilmediğimiz bir eylem bu. Ben bir süredir istesem de yapamıyorum. İster adına kaçmak deyin, ister nefes almak, gidemiyorum. Meğer en büyük özgürlükmüş gidebilmek. Hele özgürlüğüne düşkün bir Koç burcu olarak bunu yapamamak, yavaş yavaş yiyor beni içten içe.  Ben kolay kolay köprüleri atan biri değilim, hiç olmadım. Hep tamir ettim, hep uğraştım, emek verdim, şans verdim. Kişilere, olaylara, sevgililere, arkadaşlara… Sonra bunların travmalarımla ilişkili olduğunu anladım, biraz biraz kendimi tanımaya başlayınca. Sonra kimini öylece zamana bıraktım, kabul edebileceğimi ettim, etmeyeceğimi çıkarttım centilmence.  Şimdi tam da oradan gitmek isterken, hayatımdan bazen tamamen, bazen 5 dakika...
Devamı

Kahraman

Ne kadar cok biten gunlerimiz oldu. Kimini hic farketmeden, kimi nefesleri kesen. Daha bir dakika oncesine donemedigimizi farkedemezken, ne de telasla gecti gunler, aylar, yillar, hem de hic caktirmadan. Bazilarini milat aldik, coguna bir etiket bicemeden. Dun de gecti. Ruhumu son alti aydir oksayan diger gunler gibi. Uzak ama aslinda kendi kalbim kadar bana yakin, sessiz ama bir o kadar anlamli bir sakinlikle. Dile kolay, yarim sene iste. Hic anlamadim nasil akip gectigini ama bu sefer oylesine degil, bana yasadigimi hissettirerek. Nefes alislarim degisti, uyandigimda calismayan gulumseme kaslarim bile harekete gecmeye basladilar. Yasam bir aracken, amac haline getirdi kendini. Ve ben bu arada huzuru kesfettim. Neler yormus beni meger uzun zamandir. Biriktirmisim. O biriktirdiklerim beni simdiki insan yapmis. Ama meger hayat beni yogururken acitmis sagimi solumu, dusmus kalkmisim. Dizlerim hep yara bere icinde kalmis. Birakmisim zamana iyilesir diye. Belki doktor iyilestirir sanmi...
Devamı