Iguana'da Aperativo ve Navigli


Sevgili blog,

Cumartesi gunu pek seker Turk arkadasim Buse ile gecirdigimiz guzel gunden ve sayesinde kesfettiklerimden bahsedeyim. Iguana denen ve aperativo konusunda cok basarili olan mekana gittigimizde henuz 18:30 civari oldugundan pek kalabalik degildi. Birer mojito ismarladiktan sonra acik bufeden yemeklerimizi de alip uzunca bir sohbete basladik. Yaklasik 2 saat sonra DJ'le de ortalik hareketlenirken, yemek icin kuyruk olusmustu bile. Yuruyerek yakin olan Navigli'ye gittik. Tabi hem giderken, hem de donerken Buse'nin gosterdigi ayakkabicilara bakmadan edemedik. Hatta Navigli'nin basindaki Cinlilerin tezgahinda bu konuda hazine oldugunu soyleyebilirim!



Bu arada yine gordugum ilginc reklamlari koymadan edemeyecegim. Cunku gercekten cok basarililar!



Navigli hafiften Venedik'i andiran bir yer. Bir nehir ve her iki tarafinda da uzuuunca suren seritler ve buralarda da kafeler var. Neredeyse tum masalar doluydu ve yurumekte de gucluk cekilen bi yer. Insanlar gezmeye, dondurma yemeye, nehir kenarinda saraplarini icmeye gelmisler. Kimi yerde akordiyon calan bir adam, kimi yerde klasik muzik yapan bir grup gorebiliyorsunuz. Keyifli vakit gecirmemek imkansiz gibi. Hatta nehir kenarinda Hole 2 adli korku filminin promosyonunu da yapmislar. Kucuk bir klubeden ciglik sesleri giriyor ve ne var acaba orda diye diye korkarak giriyorsunuz. Biz Buse'yle ele ele gozlerimizi simsiki kapatarak girip bi koseye sindik. Fakat perdeler acilinca bir gorduk ki, icerisi sadece bir konteyner, korkutmak icin efekt yapmislar ve de cok korkacaginizi dusundurerek cok guzel bir promosyon yapmislar.

Zaten burayi oyle cok sevmemin nedeni de, artik suya kavusmus olmam! Milano'da irmak yok diye sikayet ederken, burasi tam ilac gibi geldi. Kesfettigim bu guzel yerden sonra Buse'nin benim icin yapacagi "Milano'da kesfedilecekler listesi"ni daha da merakla bekliyorum. :)

Baciiii

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Can’sız Bir Sene

 3 Ağustos 2024 akşamında ölüm haberini aldığımda, parmaklarım bunları yazmıştı. Neden bilmiyorum yayınlayamadım. Yayınlarsam gerçek olur diye düşündüm herhalde. Bir senedir her gün öyle ya da böyle aklıma geldin Can. Şimdi, o yarım haliyle, olduğu gibi dursun bu burda. Söylenecekler daha çok senin için, diğerleri de seni sevenler olarak kalbimizde bizimle… Sevgili Can, Dünyanın en orijinal insanı… Sana dün dediğim gibi;  “Hoşçakal, görüşürüz!”  Günlerdir kafamın içinde seninle konuşuyorum, bazen cevap bile verdiğini farkediyorum. Gülümsetiyorsun beni. Sonra denize bakıyorum, güneşin dalgalarda yansımasına, rüzgarın tatlı tatlı yanağıma esmesine, artık bunları göremeyecek, hissedemeyecek oluşun bende inanılmaz bir adaletsizlik duygusu oluşturuyor. Adalet zaten en yumuşak karnım iken, daha 45 yaşında gidişin bir gidiş gibi değil, kopartılma gibi hissettiriyor. Dün seni son kez gördüğümde, o bakışın bile buna emin olmama sebep. İstemiyordun biliyorum. Çok da hak ediyordun y...
Devamı

Gidememek

Gidemiyorum. Büyük sorun. Gitmek isteyip gidememek, kalmak isteyip kalamamak; huzursuz bacak sendromuna sahip kişilerin sorunuymuş diye okumuştum geçenlerde. Hastalıktan bağımsız, beni çok etkiledi. Ah! dedim, bende de var bundan.  Belki çoğumuzda olan ve yapabildiğimiz için lüks olduğunu bilmediğimiz bir eylem bu. Ben bir süredir istesem de yapamıyorum. İster adına kaçmak deyin, ister nefes almak, gidemiyorum. Meğer en büyük özgürlükmüş gidebilmek. Hele özgürlüğüne düşkün bir Koç burcu olarak bunu yapamamak, yavaş yavaş yiyor beni içten içe.  Ben kolay kolay köprüleri atan biri değilim, hiç olmadım. Hep tamir ettim, hep uğraştım, emek verdim, şans verdim. Kişilere, olaylara, sevgililere, arkadaşlara… Sonra bunların travmalarımla ilişkili olduğunu anladım, biraz biraz kendimi tanımaya başlayınca. Sonra kimini öylece zamana bıraktım, kabul edebileceğimi ettim, etmeyeceğimi çıkarttım centilmence.  Şimdi tam da oradan gitmek isterken, hayatımdan bazen tamamen, bazen 5 dakika...
Devamı

Kahraman

Ne kadar cok biten gunlerimiz oldu. Kimini hic farketmeden, kimi nefesleri kesen. Daha bir dakika oncesine donemedigimizi farkedemezken, ne de telasla gecti gunler, aylar, yillar, hem de hic caktirmadan. Bazilarini milat aldik, coguna bir etiket bicemeden. Dun de gecti. Ruhumu son alti aydir oksayan diger gunler gibi. Uzak ama aslinda kendi kalbim kadar bana yakin, sessiz ama bir o kadar anlamli bir sakinlikle. Dile kolay, yarim sene iste. Hic anlamadim nasil akip gectigini ama bu sefer oylesine degil, bana yasadigimi hissettirerek. Nefes alislarim degisti, uyandigimda calismayan gulumseme kaslarim bile harekete gecmeye basladilar. Yasam bir aracken, amac haline getirdi kendini. Ve ben bu arada huzuru kesfettim. Neler yormus beni meger uzun zamandir. Biriktirmisim. O biriktirdiklerim beni simdiki insan yapmis. Ama meger hayat beni yogururken acitmis sagimi solumu, dusmus kalkmisim. Dizlerim hep yara bere icinde kalmis. Birakmisim zamana iyilesir diye. Belki doktor iyilestirir sanmi...
Devamı