So Ve Ra To


Burasi cok baskaydi, bambaskaydi. Icinde yeni bir yer gormenin guzelligi disinda aile, insanlik, samimiyet, ask vardi. Turist olsaniz belki hic ugrama sansinizin olmayacagi, turist olarak gitseniz deniz ve gece keyfinden baska bir sey cikaramayacaginiz bu yer nedense hep evim olmus havasi yaratti bende. Bir nevi Artur'um oldu...

24 Temmuz'da daha berbat kosullarda olamayacak bir tren yolculuguyla basladi. Milano'dan 12 saatlik bir yolculuk ve ucuz diye sevindigimiz tren biletlerinin klimasi bile olmayan 6 kisilik bir kompartmanda olmasiyla biraz daha uzamisti sanki ama moraller hic bozulmadi. Guneye indikce tren camindan yuzumuze carpan bol oksijenli havayi solumak kapali gozlerimizle bizleri mest etti. Uyumasak da yeni bir yere yapilan yolculuk heyecani tum kotu kosullari bertaraf etmisti bile.

Giorgio, Buse ve ben Giorgio'nun memleketi ve ayni zamanda ailesinin yasadigi Calabria bolgesinde, Catanzaro diye gecen ilindeki Soverato'ya iste boyle geldik. Fratello(erkek kardes) dedigim Giorgio'nun kibar daveti ile bir aile saadetine dogru yola ciktik. Istasyonda baba Cesare karsiladi bizi. Evde de guzel ve tam bir anne olan samimi Eva. Bu yazlik beldedeki, bu guzelim 3 katli evde gececek 1 haftamiz icin buradaydik iste. Kocaman bahcedeki meyve agaclarini tek tek gosterdi Cesare. Sonra hemen Turk kahvesi denettirilip hatta fal bile bakildi evin annesine. O gun Bikini Beach'e gittigimizde tanistik Giorgo'nun bazi arkadaslariyla. Sonra aksam herkesin toplandigi belli basli iki cafe bara da ugradik. O zaman da Gio'nun bir diger cocukluk arkadasi Simone ile ve kuzen Ricardo ile tanistik. Bu cok seker insanlar tum guney samimiyetleriyle bizlere cok ihtimam gosterdiler. Tipki evin sahipleri gibi. Cok iyi arkadas olduk onlarla.



Bir hafta icerisinde Buse'nin dogum gunu icin yaptigimiz Turk yemekleri gecesi, cocuklarla Simone'nin guzelim evinde toplanip tavuk gogsu tattirdigimiz aksam, tek ingilizce konusabilen kisi olan Pietro'yla deniz yataginda saatlerce sohbet edisimiz, evimizdeki hamakta keyifle oturup birbirimize satasmamiz, Ricardo, Simone ve Pietro'ya Turk kahvesini ilk denettigimizdeki yuz ifadeleri, aksam yemeginde kizlarin da bize katildigi restoranda guzelim pizzalar, sahildeki keyifli klupler-Glauco, Ricardo ve Simone'nin alisveris icin bize katlanmalari, Gio'nun cok bilmis Turkce konusmalari, Pietro'nun denettirdigi Nyanya denilen nutellali corek, Bar Onda'da tum arkadas grubuyla sohbetlerimiz, bahcedeki agaclardan koparip yedigimiz meyveler, Eva'nin yaptigi belly dance, Gio'nun 94 yasindaki minik, sirin mi sirin anneannesini ziyaretimiz, yillar sonra adim attigim lunapark, giderken aglayisimiz... Hepsi silinmez anilar olarak kaldi.

Guney Italya insani gercekten bizler gibi, evimizden farkli hissetmedigimizden belli hersey..

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Can’sız Bir Sene

 3 Ağustos 2024 akşamında ölüm haberini aldığımda, parmaklarım bunları yazmıştı. Neden bilmiyorum yayınlayamadım. Yayınlarsam gerçek olur diye düşündüm herhalde. Bir senedir her gün öyle ya da böyle aklıma geldin Can. Şimdi, o yarım haliyle, olduğu gibi dursun bu burda. Söylenecekler daha çok senin için, diğerleri de seni sevenler olarak kalbimizde bizimle… Sevgili Can, Dünyanın en orijinal insanı… Sana dün dediğim gibi;  “Hoşçakal, görüşürüz!”  Günlerdir kafamın içinde seninle konuşuyorum, bazen cevap bile verdiğini farkediyorum. Gülümsetiyorsun beni. Sonra denize bakıyorum, güneşin dalgalarda yansımasına, rüzgarın tatlı tatlı yanağıma esmesine, artık bunları göremeyecek, hissedemeyecek oluşun bende inanılmaz bir adaletsizlik duygusu oluşturuyor. Adalet zaten en yumuşak karnım iken, daha 45 yaşında gidişin bir gidiş gibi değil, kopartılma gibi hissettiriyor. Dün seni son kez gördüğümde, o bakışın bile buna emin olmama sebep. İstemiyordun biliyorum. Çok da hak ediyordun y...
Devamı

Gidememek

Gidemiyorum. Büyük sorun. Gitmek isteyip gidememek, kalmak isteyip kalamamak; huzursuz bacak sendromuna sahip kişilerin sorunuymuş diye okumuştum geçenlerde. Hastalıktan bağımsız, beni çok etkiledi. Ah! dedim, bende de var bundan.  Belki çoğumuzda olan ve yapabildiğimiz için lüks olduğunu bilmediğimiz bir eylem bu. Ben bir süredir istesem de yapamıyorum. İster adına kaçmak deyin, ister nefes almak, gidemiyorum. Meğer en büyük özgürlükmüş gidebilmek. Hele özgürlüğüne düşkün bir Koç burcu olarak bunu yapamamak, yavaş yavaş yiyor beni içten içe.  Ben kolay kolay köprüleri atan biri değilim, hiç olmadım. Hep tamir ettim, hep uğraştım, emek verdim, şans verdim. Kişilere, olaylara, sevgililere, arkadaşlara… Sonra bunların travmalarımla ilişkili olduğunu anladım, biraz biraz kendimi tanımaya başlayınca. Sonra kimini öylece zamana bıraktım, kabul edebileceğimi ettim, etmeyeceğimi çıkarttım centilmence.  Şimdi tam da oradan gitmek isterken, hayatımdan bazen tamamen, bazen 5 dakika...
Devamı

Kahraman

Ne kadar cok biten gunlerimiz oldu. Kimini hic farketmeden, kimi nefesleri kesen. Daha bir dakika oncesine donemedigimizi farkedemezken, ne de telasla gecti gunler, aylar, yillar, hem de hic caktirmadan. Bazilarini milat aldik, coguna bir etiket bicemeden. Dun de gecti. Ruhumu son alti aydir oksayan diger gunler gibi. Uzak ama aslinda kendi kalbim kadar bana yakin, sessiz ama bir o kadar anlamli bir sakinlikle. Dile kolay, yarim sene iste. Hic anlamadim nasil akip gectigini ama bu sefer oylesine degil, bana yasadigimi hissettirerek. Nefes alislarim degisti, uyandigimda calismayan gulumseme kaslarim bile harekete gecmeye basladilar. Yasam bir aracken, amac haline getirdi kendini. Ve ben bu arada huzuru kesfettim. Neler yormus beni meger uzun zamandir. Biriktirmisim. O biriktirdiklerim beni simdiki insan yapmis. Ama meger hayat beni yogururken acitmis sagimi solumu, dusmus kalkmisim. Dizlerim hep yara bere icinde kalmis. Birakmisim zamana iyilesir diye. Belki doktor iyilestirir sanmi...
Devamı