Tortu

Hep gezecek degiliz ya, biraz da icimde yillardir var olan anlamsiz pesimist yonumu goreceksiniz zaman zaman. Bazen yasananlardan ufak tatlar olacakken, bazen nereden geldigi belli olmayan yasamlar olacak icinde, benim bile kaynagini sasirdigim. Merak etmeyin bilenler bilir pozitifligimi, birakalim da ciksin gece gelen periler. Ama onemli degil asli astari, bunlari negatif ruh haline yormadan okuyun iste yeter. Yine de optimist birsey yazarsam bana da haber verin ;)

'Tortu'

"Bazen oldugum yere ait olamiyorum. Icinde olamiyorum zamanin, kaldiramiyorum, umursamiyorum.. Gercekler tuhaf, onemli de degil. Cunku yoklugunu hic yokmus gibi yasiyorum, daha dun yanimdaymissin gibi. Oysa simdiye kadar cook uzakta olmaliydin, kalbimin orta yerinden cikmis olmaliydin ama iste oyle islemissin ki o pasli hucrelere, cikartip atamiyorum seni. Gittikce cogaliyorsun sanki ozleminle beraber.

Artik her cumlede degil belki ama her paragrafta varsin. O yuzden uzun cumleler kurulmasin istiyorum. Baskalarini dinlerken belki gozlerim degil ama ruhum uzaklara gidiyor. Fakat sana uzak degil, bir adim yakinina, hissediyor musun?

Gercekler hic acitmamisti bu kadar canimi.. Kafama vura vura ogretiyor zaman. Ilac olur sandigim zaman aleyhime calisiyor gibi. Her gecen gun senden uzaklastigimi sanarken meger oldugum yerde yuruyormusum. Meger aramizdaki bag beni hep tutuyormus. Oyle ki ben bile mesafe katettim saniyormusum.

Tedavi umudu zaman simdi bir bekleyisten ibaret, neyi bekledigimi bilmeden. Zaman biraz olsun tamir etti, acimiyor canim belki eskisi gibi ama nasil bu kadar taze hersey, nasil bir yasanmislik ve nasil bir yasanmamislik ozlemidir bu?! Daha yasamadiklarimizi, yasayamadiklarimizi ozluyorum seninle. Bitsin de istemiyorum sanirim, hayat ve zaman kalbime musaade ettikce devam edecek bu anlamlandiramadigim bekleyis.

Ve bir gun gelecek, tortulari kalacak sadece, gulumseyerek anlatacagim icinde ozlem gecmeyen cumleler kurarak. Belki de bundan unutmuyorum, bundan bekliyorum sadece tortulari kalmasin diye tum yasananlarin. Karlarin yagdikca tekrar ustunu kapadigi bir iz olmasin, kar hic yagmasin, kalbim tortularla daha fazla dolmasin diye.

Durdum ve arkama baktim. Oldugun yerde duruyormussun meger. Flulasmissin ama hala oradaymissin. Oysa belki bunu sen bile bilmiyorsun..."

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Can’sız Bir Sene

 3 Ağustos 2024 akşamında ölüm haberini aldığımda, parmaklarım bunları yazmıştı. Neden bilmiyorum yayınlayamadım. Yayınlarsam gerçek olur diye düşündüm herhalde. Bir senedir her gün öyle ya da böyle aklıma geldin Can. Şimdi, o yarım haliyle, olduğu gibi dursun bu burda. Söylenecekler daha çok senin için, diğerleri de seni sevenler olarak kalbimizde bizimle… Sevgili Can, Dünyanın en orijinal insanı… Sana dün dediğim gibi;  “Hoşçakal, görüşürüz!”  Günlerdir kafamın içinde seninle konuşuyorum, bazen cevap bile verdiğini farkediyorum. Gülümsetiyorsun beni. Sonra denize bakıyorum, güneşin dalgalarda yansımasına, rüzgarın tatlı tatlı yanağıma esmesine, artık bunları göremeyecek, hissedemeyecek oluşun bende inanılmaz bir adaletsizlik duygusu oluşturuyor. Adalet zaten en yumuşak karnım iken, daha 45 yaşında gidişin bir gidiş gibi değil, kopartılma gibi hissettiriyor. Dün seni son kez gördüğümde, o bakışın bile buna emin olmama sebep. İstemiyordun biliyorum. Çok da hak ediyordun y...
Devamı

Gidememek

Gidemiyorum. Büyük sorun. Gitmek isteyip gidememek, kalmak isteyip kalamamak; huzursuz bacak sendromuna sahip kişilerin sorunuymuş diye okumuştum geçenlerde. Hastalıktan bağımsız, beni çok etkiledi. Ah! dedim, bende de var bundan.  Belki çoğumuzda olan ve yapabildiğimiz için lüks olduğunu bilmediğimiz bir eylem bu. Ben bir süredir istesem de yapamıyorum. İster adına kaçmak deyin, ister nefes almak, gidemiyorum. Meğer en büyük özgürlükmüş gidebilmek. Hele özgürlüğüne düşkün bir Koç burcu olarak bunu yapamamak, yavaş yavaş yiyor beni içten içe.  Ben kolay kolay köprüleri atan biri değilim, hiç olmadım. Hep tamir ettim, hep uğraştım, emek verdim, şans verdim. Kişilere, olaylara, sevgililere, arkadaşlara… Sonra bunların travmalarımla ilişkili olduğunu anladım, biraz biraz kendimi tanımaya başlayınca. Sonra kimini öylece zamana bıraktım, kabul edebileceğimi ettim, etmeyeceğimi çıkarttım centilmence.  Şimdi tam da oradan gitmek isterken, hayatımdan bazen tamamen, bazen 5 dakika...
Devamı

Kahraman

Ne kadar cok biten gunlerimiz oldu. Kimini hic farketmeden, kimi nefesleri kesen. Daha bir dakika oncesine donemedigimizi farkedemezken, ne de telasla gecti gunler, aylar, yillar, hem de hic caktirmadan. Bazilarini milat aldik, coguna bir etiket bicemeden. Dun de gecti. Ruhumu son alti aydir oksayan diger gunler gibi. Uzak ama aslinda kendi kalbim kadar bana yakin, sessiz ama bir o kadar anlamli bir sakinlikle. Dile kolay, yarim sene iste. Hic anlamadim nasil akip gectigini ama bu sefer oylesine degil, bana yasadigimi hissettirerek. Nefes alislarim degisti, uyandigimda calismayan gulumseme kaslarim bile harekete gecmeye basladilar. Yasam bir aracken, amac haline getirdi kendini. Ve ben bu arada huzuru kesfettim. Neler yormus beni meger uzun zamandir. Biriktirmisim. O biriktirdiklerim beni simdiki insan yapmis. Ama meger hayat beni yogururken acitmis sagimi solumu, dusmus kalkmisim. Dizlerim hep yara bere icinde kalmis. Birakmisim zamana iyilesir diye. Belki doktor iyilestirir sanmi...
Devamı