Muse konseri

Uzerinden oldukca zaman gecti gerci ama kisaca kayda deger bir olay olan Muse konserini anlatayim size.

Istanbul'da da olan Zero Magazin buradaki barlarda da bulunuyor. Bu oldukca yararli minik dergide, o ayki tum kulturel&sanatsal vs. etkinlikleri bulabiliyorsunuz. Benim de buradan aldigim dergide Muse konseri oldugunu gordum. Hem de tam da Amerika'daki arkadasim Seda'nin bana dedigini Buse'ye anlatiyordum. Seda bana demisti ki, nerede Muse konseri bulursan git cunku sahneleri muhtesem! Dedigi kadar da varmis.

Ben ve Buse hem Turk olarak, hem de benim genelde bedava giris balima da guvenerek biletsiz gittik San Siro Stadyum'una. Tabi burasi Turkiye olmadigindan bekledigim kadar kolay olmadi ama 3. gate'in kapisindaki guvenlik gorevlileri sirf Muse icin gelmis ama bilet giseleri kapali oldugu icin bilet alamamis iki turist kiza fazla dayanamadilar neyse ki :)

Iceri girdigimizde de stadyum icine girebilmek icin 2. bir engel asmak gerekse de, cok uzun surmeden stadyum icindeydik. Girdigimiz anda stadyumun kalabaligindan agzimiz acik kaldi. Binlerce insan tek bir agizdan Muse sarkilari soyluyordu. Dusundum de eger Muse Istanbul'a gelse Kurucesme Arena'nin hepsini bile dolduramaz belki ama burada her yer tiklim tiklim doluydu. Ayrica hazirladiklari devasa ve enteresan sahne de vay be dedirtecek cinstendi. Sahnede gercekten de iyi performans cikartan Muse, showlariyla da herkesi heyecanlandirdi. Genel konsept uzay konseptiydi. Sahne ustundeki 3 boyutlu ekran, solist Matt'in giydigi yanar donerli kıyafetler, uzay gemisine benzeyen devasa ucan balonun icinden cikarak havada danseden astronot giyimli dansci hepimizin cok hosuna gitti.

Hadi bunu bir videoyla da izlettireyim... Biraz yan yan izliceksiniz ama idare edin artik ;)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Can’sız Bir Sene

 3 Ağustos 2024 akşamında ölüm haberini aldığımda, parmaklarım bunları yazmıştı. Neden bilmiyorum yayınlayamadım. Yayınlarsam gerçek olur diye düşündüm herhalde. Bir senedir her gün öyle ya da böyle aklıma geldin Can. Şimdi, o yarım haliyle, olduğu gibi dursun bu burda. Söylenecekler daha çok senin için, diğerleri de seni sevenler olarak kalbimizde bizimle… Sevgili Can, Dünyanın en orijinal insanı… Sana dün dediğim gibi;  “Hoşçakal, görüşürüz!”  Günlerdir kafamın içinde seninle konuşuyorum, bazen cevap bile verdiğini farkediyorum. Gülümsetiyorsun beni. Sonra denize bakıyorum, güneşin dalgalarda yansımasına, rüzgarın tatlı tatlı yanağıma esmesine, artık bunları göremeyecek, hissedemeyecek oluşun bende inanılmaz bir adaletsizlik duygusu oluşturuyor. Adalet zaten en yumuşak karnım iken, daha 45 yaşında gidişin bir gidiş gibi değil, kopartılma gibi hissettiriyor. Dün seni son kez gördüğümde, o bakışın bile buna emin olmama sebep. İstemiyordun biliyorum. Çok da hak ediyordun y...
Devamı

Gidememek

Gidemiyorum. Büyük sorun. Gitmek isteyip gidememek, kalmak isteyip kalamamak; huzursuz bacak sendromuna sahip kişilerin sorunuymuş diye okumuştum geçenlerde. Hastalıktan bağımsız, beni çok etkiledi. Ah! dedim, bende de var bundan.  Belki çoğumuzda olan ve yapabildiğimiz için lüks olduğunu bilmediğimiz bir eylem bu. Ben bir süredir istesem de yapamıyorum. İster adına kaçmak deyin, ister nefes almak, gidemiyorum. Meğer en büyük özgürlükmüş gidebilmek. Hele özgürlüğüne düşkün bir Koç burcu olarak bunu yapamamak, yavaş yavaş yiyor beni içten içe.  Ben kolay kolay köprüleri atan biri değilim, hiç olmadım. Hep tamir ettim, hep uğraştım, emek verdim, şans verdim. Kişilere, olaylara, sevgililere, arkadaşlara… Sonra bunların travmalarımla ilişkili olduğunu anladım, biraz biraz kendimi tanımaya başlayınca. Sonra kimini öylece zamana bıraktım, kabul edebileceğimi ettim, etmeyeceğimi çıkarttım centilmence.  Şimdi tam da oradan gitmek isterken, hayatımdan bazen tamamen, bazen 5 dakika...
Devamı

Kahraman

Ne kadar cok biten gunlerimiz oldu. Kimini hic farketmeden, kimi nefesleri kesen. Daha bir dakika oncesine donemedigimizi farkedemezken, ne de telasla gecti gunler, aylar, yillar, hem de hic caktirmadan. Bazilarini milat aldik, coguna bir etiket bicemeden. Dun de gecti. Ruhumu son alti aydir oksayan diger gunler gibi. Uzak ama aslinda kendi kalbim kadar bana yakin, sessiz ama bir o kadar anlamli bir sakinlikle. Dile kolay, yarim sene iste. Hic anlamadim nasil akip gectigini ama bu sefer oylesine degil, bana yasadigimi hissettirerek. Nefes alislarim degisti, uyandigimda calismayan gulumseme kaslarim bile harekete gecmeye basladilar. Yasam bir aracken, amac haline getirdi kendini. Ve ben bu arada huzuru kesfettim. Neler yormus beni meger uzun zamandir. Biriktirmisim. O biriktirdiklerim beni simdiki insan yapmis. Ama meger hayat beni yogururken acitmis sagimi solumu, dusmus kalkmisim. Dizlerim hep yara bere icinde kalmis. Birakmisim zamana iyilesir diye. Belki doktor iyilestirir sanmi...
Devamı